Wednesday, 23 January 2019

எழுத்தாளரும், அரசியல் செயற்பாட்டாளருமாகிய குமாரதுரை அருணாசலம் (79) டென்மார்க்கில் காலமானார்





எழுத்தாளரும், அரசியல் செயற்பாட்டாளருமாகிய குமாரதுரை அருணாசலம் அவர்கள் தனது 79 வது வயதில் டென்மார்க்கில் காலமானார். தனது சிறுவயதில் தமிழரசுக் கட்சியினூடாக அரசியலில் காலடி பதித்த இவர் தமிழ் மக்கள் விடுதலைப்புலிகள் வரை ஓயாது அரசியல் பாதையினைத் தொடர்ந்தார். குமாரதுரை அவர்கள் தமிழ் மக்கள் விடுதலைப் புலிகளின் போசகராகவும் ஆலோசகராகவும் இறுதிவரை செயற்பட்டார். அன்னார் கிழக்கின் பெருந்தலைவர்களில் ஒருவரான  முன்னாள் பாராளுமன்ற உறுப்பினர் தங்கத்துரை அவர்களின் சகோதரர் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.
இறுதிச் சடங்குகள் எதிர்வரும் சனியன்று டென்மார்க்கில் இடம்பெறும்.
மேலதிக விபரங்களுக்கு:
மதி குமாரதுரை : 00 4527890091

Source:  

Tuesday, 22 January 2019

Achieving Tamil aspirations through Sinhala leaders by C. A. Chandraprema



January 19, 2019, 9:29 pm 
article_image

After what is widely believed to be a draft Constitution was tabled before the Constitutional Assembly (CA) last week, the prime Minister who presented it in his capacity as the head of the Steering Committee of the CA, then immediately disowned it saying that it was his duty to table before the CA whatever came into their possession and that it was now the duty of the CA to take things forward from there. Even though the Steering Committee was supposed to steer the CA, he was in effect asking the latter to steer itself. When he made that request, 169 members of the 225 Constitutional Assembly were absent. The much-touted tabling of the Experts Committee report had got more than a two thirds majority in reverse with MPs making themselves scarce when the momentous moment came!  
 Even when questioned by the Opposition Leader whether he was tabling the draft of the Steering Committee, the Prime Minister dodged the question. Later, in Parliament he was to claim that there is no Constitution - not even the draft of a constitution. After nearly three years of deliberations, the purported CA is no closer to putting forward a draft constitution than they were on 9 March 2016, when this body was first instituted. We hear a few members of the UNP defensively saying that the proposed new Constitution will accord to Buddhism the foremost place as at present and that the unitary status of the country will remain unimpaired. Yet in the Experts Committee report, there are several alternative formulations of the provisions relating to the nature of the Sri Lankan state and the place accorded to Buddhism.

This incongruity between what appears in the Experts Committee report in black and the public pronouncements of various UNP politicians has already evoked a backlash from the Buddhist establishment. When the printed documents says one thing and the UNP politicians, promoting the new constitution, say something totally different, the suspicion naturally arises that some kind of perfidy is afoot. In the meantime, Some UNP politicians are either completely silent on a new constitution or are opposed to it.
Navin Dissnayake has gone on record as saying that there is no need for a new Constitution. Some backbenchers like Chaminda Wijesiri from Badulla have said that if there were provisions that were inimical to the country in the new Constitution they would not hesitate to vote against it. (At this point it may be pertinent to inform the reader that the Experts Panel Committee report that was tabled in the form of a draft constitution is the same document that was exclusively reported on and analysed in The Island in eight articles in July/August last year.)
TNA-driven constitutional reform
Why has this constitution-making process failed so spectacularly? We know that when the yahapalana candidate won the last presidential election in January 2015, that was on the solemn pledge given to the people that the executive presidential system would be abolished and the present proportional representation system would be changed and a constituency based electoral system introduced. Those were the only pledges that had any attraction to the larger body of the voting public. Where the present constitution-making process went wrong is that it was not driven by any of the principal partners in the government but by the Tamil National Alliance. The UNP and JVP inputs are restricted to the abolition of the executive presidential system, the new electoral system and the special disabilities imposed on the Rajapaksa family.
 We can see the influence of the TNA in the two alternatives suggested as Clause 237(3) of the draft constitution. They both relate to a special provision allowing two or three adjoining Provinces to form one administrative unit with one elected Provincial Council, one Governor, one Chief Minister and one Board of Ministers. If such a merger is to take place it will have to be ratified by the people of each province at a referendum. The merger of the north and has been a shibboleth of the Tamil separatist lobby for decades. In the 1970s when the Tamil separatist cry became the Tamil mainstream, the merger of the north and east was not just an article of faith but also a practical necessity because a separate state would not be viable without the East. And in any case there was the reality that there were a large number of Tamils living in the East with the largest concentration being in the Batticaloa District. However, given the demographics of the Eastern Province, there isn’t a snowflake’s chance in hell of the people in that part of the country of voting at a referendum to merge with the north.
 Today, the largest demographic group in the Trincomlaee and Ampara districts are Muslims with a significant Concentration in the Batticaloa District as well. The Tamils are in the majority only in the Batticaloa District. The proximate rivals of the Tamils in the East are the Muslims and not the Sinhalese. When M. L. A. M. Hisbulla was appointed the Governor of the East, the Tamils staged a hartal. There were reports of a few minor incidents such as a Muslim owned eatery being attacked in Batticaloa and tyres burnt on the roads. This was despite the fact that Hisbulla has a history of getting on well with Pillaiyan  the first Tamil Chief Minister of the East. He is not known to have taken a combatively anti-Tamil stance either.
 The merger of the north and east can never happen through democratic means. Then why include such a thing in the new draft Constitution? TNA MP M. A. Sumanthiran was shown speaking at a public rally stating that their stance was that the north and east should be merged and that there was a provision enabling this to take place in the Constitution. Given the chance that there is very little chance of this taking place in reality, why does the separatist/federalist lobby keep harping on this merger of the north and east? If the Tamil people of the East were told that Sri Lanka was to be turned into a federal state with nine semi-independent provincial units which was to have complete and unfettered control over everything that related to the day to day lives of the people, they would be among the front ranks of those demanding the retention of the unitary state because of their unwillingness to live under Muslim rule in the east.
 Due to voting patterns, political party alliances and the distribution of population among the three districts, Muslims get a larger number of representatives elected to the provincial council even though Tamils still outnumber Muslims in the province as a whole. The only reason why the Tamil people of the east have not already joined the pro-unitary state camp is because of this hope held out of a merger of the north and east however unlikely that was. This in a way, shows how north-centric Tamil politics is, with the Tamils of the east being willing dupes in this deception. The Tamil politicians of the north desire self rule, and in order to achieve that they are willing to place the Tamils of the east under Muslim domination and the Tamils of the east, who while rebelling against Muslim domination, are still willing to be misled or mesmerized into thinking that the east will one day be merged with the north to create a Tamil majority unit.
 This whole exercise seems to be based on self deception. On the one hand, the Tamil people of the east seem to be hoping for a miracle that will enable the east to be united with the north. The politicians of the north are also hoping for a miracle that will produce the same result because all talk of a Tamil homeland or an area of habitation of Tamils will go up in smoke without the east being a part of it. So in a way, all these parties are caught in a bind. The most honest and practicable demand put forward was by the Tamil United Liberation front in 1972 and which was pursued by the LTTE later over four  - a separate Tamil state comprising of the northern and eastern provinces. The struggle to achieve the status of an independent state was pursued by violent means. When you look at it logically, there is no way to pursue the goal of achieving a separate state except through violence.
The moment you try to achieve such a goal through democratic means, a whole lot of dishonest posturing comes in which finally has the result of undermining the whole endeavor. When you try to achieve a separate state or something coming close to it, the most practical demand would be to ask for just two units - one for the Sinhalese outside the north and east and one for the Tamils in the north and east. Instead of asking for a two state solution, the Tamil lobby tries to sell separatism and federalism to the whole country by making each province a virtually independent self governing unit of administration. There is a whole lot of verbiage about the devolution of power being the best way for the people to be governed but the actual motivation comes from a tiny minority of Tamil politicians who want a separate Tamil state.
Using Sinhala leaders
When you try to achieve this Tamil state through democratic means, you come up against some snags. For some reason, nobody seems to be able to honestly ask for a self governing ethnic Tamil unit probably because that would be unfashionably ethno-centric. Even in the 1950s, when this idea of a separate Tamil state first came to the fore, there was this unwillingness to appear to be ethno centric. Even at that time, in order for the Tamils to have a separate self governing unit, the other provinces that were not asking for provincial self government were to be given such self governing units whether they liked it or not. This was the same attitude that governed the actual implementation of provincial councils in the 1980s. In India the states were created on the basis of linguistic units and having separate states for such units made sense. In Sri Lanka, if self governing units were formed on the basis of language there would be only two - one for the northern and eastern provinces and another for the Sinhala majority provinces.
 But creating two states was seen to smack of separatism. So, in order to show that the separatists were not actual separatists but those who were advocating a superior form of government which will benefit the Sinhalese as well as the Tamils, all of us have to subscribe to this fiction that having nine devolved units is better than having a unitary state. If we suppose for a moment that what Sumanthiran advocates comes true and that after the country is broken up into nine separate federal units, the east decides to merge with the north, then the Tamils will be living in a unitary state while the Sinhalese will be living in eight semi independent federal states! What kind of a joke will that be? Just like the Sinhalese, the Tamils, too, aspire to a unitary state. That is why Sumanthiran is so obsessed with merging the north and east.
 All this talk of devolving power to nine federal units is to give respectability to their separatist demand for a sovereign state and to make it appear more acceptable. So, everybody is conning everybody else here and the sooner we realize it, the better.
If by some chance the constitutional proposals they are advocating go through and the provision for the merger of the north and east does not go through as hoped for, what happens then? The likelihood of the people of the east voting to merge with the north is virtually non existent. If the Tamil people of the east end up having to live under a Muslim Chief minister for the rest of their lives, they are soon going to start clamouring for the restoration of the unitary state and the abolishing of the federal units altogether.  Perhaps, it is time for the Tamil leadership of the north to realize that following the death of Prabhakaran the project to form a separate state is dead.
 After the death of Prabhakaran, the TNA seems to have hit upon the strategy of using Sinhala leaders to achieve their objectives. At the 2010 presidential election they voted for Sarath Fonseka mainly to take revenge on Mahinda Rajapaksa. But that did not work out, and in 2015 they voted for President Maithripala Sirisena. That was partially successful in the sense of being able to oust the Rajapaksas. But their overall objective failed. President Sirisena has now parted company with the UNP-TNA-JVP collective and aligned himself with the Rajapaksa camp once more. In fact, he is playing a decisive role in preventing the UNP-TNA-JVP combine from cobbling together a two thirds majority in parliament by refusing to appoint any member of the SLFP who joins the UNP government as ministers.  
That is not all. The very UNP that the TNA so assiduously supported and helped in a very decisive way during the political crisis after October 26 last year, is now dragging its feet on the mater of Tamil aspirations. The Prime Minister is blowing hot and cold. He disowns the TNA prompted constitutional proposals and then when he is threatened with the withdrawal of support by the TNA, he mumbles a few words about the constitution. Then the UNP sends delegations to meet the Mahanayake Theras to convince them that the UNP is not going to promulgate a new constitution. Thus far the rallying cry of the UNP is that there is no constitution and not even a draft and the papers that were tabled before the Constitutional Assembly were just suggestions.
 If this is not a failure of the TNA project of using Sinhala leaders to achieve Tamil aspirations, what is it? If the TNA’s strategy of using Sinhala leaders to achieve Tamil aspirations is to succeed, the Sinhala leaders will have to be politicians who will be elected to power just once in order to grant the Tamil demands and then to disappear from the political scene much like some insects that give birth to offspring and then die. What is the likelihood of the TNA being able to find a Parliament full of politicians who will come into power with their help, grant their demands and then lie down and die? There will be many Sinhala leaders eager to avail themselves of the TNA’s votes so as to come into power.
 But after achieving the objective of capturing power, they will be racking their brains to devise schemes to dodge granting the TNA what it wants. The moment the UNP found itself back in the saddle with the help of the TNA after the attempt by President Sirisena to dismiss the UNP government and hold a general election, Champika Ranawaka made a special televised appeal stating that they do not have a majority in parliament and that being dependent on the TNA vote will be a politically costly exercise and that at least ten members of the SLFP should join them so as to enable them to carry on a viable government without the help of the TNA!
So long as the TNA persists in this attempt to use Sinhala leaders to achieve Tamil aspirations, they are destined to suffer one disappointment after another. They should realise that any politician who is willing to agree to anything in order to achieve power, will just as easily think nothing of using and then discarding the TNA. There is nothing called honour among opportunists. How many more of these fiascos can the TNA afford to suffer? In 2015, they got the Tamil people to vote for Maithripala Sirisena saying that if their Sinhala leader was elected, all Tamil aspirations would be met. Thereafter nothing happened. At the 2018 February local government elections, the votes received by the TNA declined by over one half in the Tamil heartlands of the Jaffna and Batticaloa districts.
The ITAK and its allies had never suffered such a decline since it was founded in the 1950s. They managed to get a Mayor elected in the Jaffna Municipal Council only with the help of the EPDP. They very leader that they got the Tamil people to vote for at the presidential elections in 2015 is now preventing the UNP from cobbling together a two thirds majority by refusing to give ministries to SLFP parliamentarians who defect. The behaviour of both Maithripala Sirisena and Ranil Wickremesinghe should show the TNA that this attempt to use Sinhala leaders to achieve Tamil aspirations is never going to work because after any leader takes the reins of power, all that he will be interested in is to stay there for as long as possible.
Before they get wiped out at the next election, the way the TNA can survive as a political entity may be by joining the UNP government as a coalition partner, becoming powerful ministers and delivering something to their people. If that is not possible because of the poisonous propaganda that the ITAK itself spread among the Tamil population to the effect that anybody who collaborates with the ‘Sinhala government’ in Colombo is a traitor to the Tamil cause; well then they are done for.    

Courtesy: The Island 20 January 2019

Monday, 21 January 2019

தமிழர் அரசியலில் மூன்றாவது அணி சாத்தியமா? – சங்கரன்


ரசியல் அரங்கில் மூன்றாவது அணி அமைப்பது பற்றி காலத்துக்காலம் பேசப்படுவது வழமை. இப்பொழுது இலங்கைத் தமிழ் அரசியல் அரங்கில் அப்படியொரு கலந்துரையாடல் மீண்டும் ஆரம்பமாகி இருக்கிறது. அதற்குக் காரணம் இலங்கை போன்ற பிரித்தானிய வெஸ்ற்மினிஸ்ரர் ஆட்சிமுறை நிலவும் நாடுகளிலே இருகட்சி ஆட்சிமுறை இருப்பதும், அந்த இரு கட்சிகளும் ஏதோ ஒருவகையில் ஒத்த தன்மையுடையனவாக இருப்பதால் அதிருப்தி அடையும் அரசியல் சக்திகள் மூன்றாவது வழியொன்றைத் தேடுவதும் காலத்துக்குக் காலம் நிகழ்ந்து வருகின்றமையுமாகும்.
இந்த மூன்றாவது அணி அமைப்பது சம்பந்தமாக இரு கேள்விகள் இருக்கின்றன. முதலாவது கேள்வி, அரசியல் ரீதியாக மூன்றாவது அணி அமைப்பது சரியானதா என்பது. இரண்டாவது கேள்வி அப்படி அமைப்பது சாத்தியமா என்பது. இந்த இரண்டு கேள்விகளும் ஒன்றுடன் ஒன்று பின்னிப் பிணைந்துள்ளதால், இந்த விடயம் குறித்துப் பொதுவாகவே ஆராயலாம்.
இயற்கை விஞ்ஞானமும் சரி, சமூக விஞ்ஞானமும் சரி, ஒரு பொருளில் அல்லது ஒரு விடயத்தில் எதிரும் புதிருமான இரண்டு அம்சங்களே இருக்கும் என நிறுவியுள்ளன. அதன் அர்த்தம் இந்த இரண்டு விடயங்களைத் தவிர வேறு விடயங்கள் எதுவும் இருக்காது என்பது அல்ல. இருக்கின்ற வேறு பல விடயங்கள் இந்த இரண்டில் ஒன்றைச் சார்ந்து அல்லது இணைந்தே இருக்கும் என்பதுதான் இதன் அர்த்தம்.


Sunday, 20 January 2019

சுமந்திரன் – சம்பந்தன் அடாவடித்தனம் இப்படியும் முடியலாம்! – திரிலோகமூர்த்தி


ன்றைய இலங்கையின் நாடாளுமன்றத்தில் இரண்டாவது பெரிய அணியாக 98 உறுப்பினர்களுடன் ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திரக் கூட்டமைப்பு திகழ்கின்றது. மூன்றாவது பெரிய அணியாக 16 உறுப்பினர்களுடன் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு திகழ்கின்றது. அதிலும் இரண்டு உறுப்பினர்கள் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பை விட்டு ஒதுங்கிவிட்டதால் உண்மையான கூட்டமைப்பின் எண்ணிக்கை 14 மட்டுமே.

கடந்த ஒக்ரோபர் மாதத்துக்கு முன்னர் சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியின் சில உறுப்பினர்கள் ஐக்கிய தேசியக் கட்சி தலைமையிலான அரசாங்கத்தில் இணைந்து ‘தேசிய அரசாங்கம்’ என்ற போர்வையில் இருந்ததால், ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திரக் கூட்டமைப்பின் 54 உறுப்பினர்கள் நாடாளுமன்றத்தில் தனியாக ‘கூட்டு எதிரணி’ என்ற பெயரில் செயல்பட்ட போதும், அவர்களுக்கு எதிர்க்கட்சி அந்தஸ்து வழங்காது தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பையே உத்தியோகபூர்வ எதிர்க்கட்சியாக அங்கீகரித்து, அவர்களுக்கு உரிய வரப்பிரசாதங்களைக் கொடுத்து வைத்திருந்தது ரணிலின் அரசாங்கம்.
ஆனால் போலி எதிர்கட்சியான தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு எதிர்க்கட்சி ஒன்றுக்குரிய வரப்பிரசாதங்களையும் சலுகைகளையும் அனுபவித்துக் கொண்டு, ரணில் அரசாங்கத்தின் துணைக்குழுவாகவே செயல்பட்டு வந்தது. அதுமாத்திரமின்றி, அண்மையில் நாட்டில் அரசியல் குழப்ப நிலை தோன்றிய பொழுது கூட்டமைப்பு முற்றுமுழதாக ஐக்கிய தேசியக் கட்சிக்கு ஆதரவாக செயல்பட்டதுடன், ரணில் விக்கிரமசிங்கவை மீண்டும் பிரதமராக நியமிக்க வேண்டும் என கூட்டமைப்பின் 14 உறுப்பினர்களும் எழுத்து மூலமான ஆதரவையும் தெரிவித்திருந்தனர்.
இந்த நிலைமையில் நாட்டின் அரசியல் அரங்கில் இரண்டு மாற்றங்கள் நிகழ்ந்துள்ளன.
ஒன்று, ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திரக் கூட்டமைப்பு ஐ.தே.கவுடனான கூட்டு அரசாங்கத்தில் இருந்து வெளியேறி எதிர்க்கட்சி வரிசையில் அமர்ந்துவிட்டதால், அதுவே யதார்த்தத்தில் உண்மையான எதிர்க்கட்சி அந்தஸ்தைப் பெற்றுள்ளது.
இரண்டாவது, தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் எண்ணிக்கை வெறுமனே 14 என்பதாலும், அது வெளிப்பிடையாக ரணில் அரசாங்கத்தின் பங்காளி போல செயல்பட்டு வருவதாலும், எதிர்க்கட்சி அந்தஸ்தை இழந்துள்ளது.

கூட்டமைப்பு ரணிலை ஆதரித்ததிற்கு இவையும் காரணங்கள் – புனிதன்


னாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேன ரணிலை பிதமர் பதவியிலிருந்து நீக்கிவிட்டு மகிந்த ராஜபக்சவை பிரதமராக நியமித்ததிற்கு எதிராக தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு ஆரம்பம் முதல் வன்மத்துடன் செயற்பட்டதற்கு அதன் வழமையான ஐ.தே.க. ஆதரவு நிலைப்பாடு காரணம் மட்டுமின்றி சில உடனடிக் காரணிகளும் இருந்தன.

மகிந்த தலைமையிலான புதிய அரசாங்கம் சிறையிலுள்ள புலிப் பயங்கரவாத சந்தேக நபர்களை பொது மன்னிப்பின் கீழ் விடுதலை செய்வது குறித்து பதவி ஏற்றவுடனேயே தீவிரமாக ஆராய்ந்து வந்தது. அப்படி அவர்கள் விடுதலை செய்யப்பட்டால், அது கூட்டமைப்புக்கு தமிழ் மக்கள் மத்தியில் பாரிய செல்வாக்கு சரிவை ஏற்படுத்தியிருக்கும். ஏனெனில் நாடாளுமன்றத்தில் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு போலி எதிர்க்கட்சியாக இருந்துகொண்டு ஐ.தே.க. தலைமையிலான அரசாங்கத்தை கடந்த மூன்றரை வருடங்களாக ஆதரித்து வந்தபோதிலும் இந்த தமிழ் கைதிகளின் விடுதலை உட்பட தமிழ் மக்களின் எந்தவொரு உடனடிப் பிரச்சினைக்கும் கூட தீர்வு கண்டிருக்கவில்லை.

கூட்டமைப்பு ரணிலை ஆதரிக்கும் தீர்மானத்தை எடுத்ததிற்கு வேறொரு காரணமும் உண்டு. பிரதான தமிழ் தலைமைகள் சுமார் 70 ஆண்டுகாலம் தொடர்ச்சியாக தமிழ் மக்களை நாடாளுமன்றத்தில் பிரதிநிதித்துவம் செய்து வந்தபோதிலும், இனப் பிரச்சினைக்கான தீர்வு மட்டுமின்றி, தமிழ் மக்களின் நாளாந்த பிரச்சினைகளுக்கு கூட தீPர்வு கண்டது கிடையாது.
இந்த நிலைமையில் காலத்துக்காலம் ஆட்சியில் இருந்த அரசுகளுடன் ஒத்துழைத்த அல்பிரட் துரையப்பா, அருளம்பலம், தியாகராசா, டக்ளஸ் தேவானந்தா போன்றவர்களே தமிழ் மக்களுக்காக சில சேவைகளைத் தன்னும் செய்தார்கள். ஆனால் தமிழ் தலைமைகள் இவர்களைத் “துரோகிகள்” என முத்திரை குத்தி, அல்பிரட் துரையப்பா, தியாகராசா போன்றோரை புலிகள் மூலம் படுகொலை செய்வித்தனர். அருளம்பலத்தையும் கொல்ல முயன்றனர். டக்ளஸ் தேவானந்தாவை ஒரு தடைவ அல்ல, பல தடவைகள் கொலை செய்வதற்கு முயன்றனர்.

உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்பு மக்களின் மனநிலையைப் பிரதிபலிக்கவில்லை! – பிலிப்பையா


னாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேன அண்மையில் நாடாளுமன்றத்தைக் கலைத்து, புதிதாக பொதுத் தேர்தல் ஒன்றை நடத்துவதற்கான வர்த்தமானி அறிவிப்பொன்றை வெளியிட்டிருந்தார்.
இந்த அறிவிப்பால் ஜனநாயகம் செய்துவிட்டது என்று கூப்பாடு போட்ட ஒரே அரசியல் ‘இனத்தை’ச் சேர்ந்த ஐ.தே.க., தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு, ஜே.வி.பி., அகில இலங்கை மக்கள் காங்கிரஸ் உட்பட்ட சில கட்சிகளும் அமைப்புகளும் அதற்கெதிராக உச்ச நீதிமன்றத்தில் வழக்குத் தாக்கல் செய்தன.

வழக்கை விசாரித்த 7 பேர் கொண்ட உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதிகள், அரசியல் சாசனப்படி ஜனாதிபதி நாடாளுமன்றத்தைக் கலைத்தது தவறானது என ஏகமனதாகத் தீர்ப்பளித்து, நிறைவேற்று அதிகாரம் கொண்ட ஜனாதிபதியின் செயற்பாட்டுக்கு தடை போட்டனர்.
உச்ச நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பை உள்நாட்டிலும் வெளிநாடுகளிலும் உள்ள சில சக்திகள் “ஆகா, இலங்கை நீதித்துறை சுயாதீனமாகச் செயற்பட்டு ஜனநாயகத்தைப் பாதுகாத்துவிட்டது” என தலையின் மேல் தூக்கி வைத்துக் கொண்டாடி வருகின்றனர்.
ஆனால் உச்ச நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பு வெளியாவதற்கு முன்னர் அதுபற்றி மக்கள் மத்தியில் பல விதமான கருத்துக்கள் நிலவி வந்தன.
இதில் ஆழமான அரசியல் பார்வையும் அனுபவமும் கொண்ட ஒரு சிலர் மட்டும் தற்பொழுது வழங்கப்பட்டுள்ள மாதரியான ஒரு தீர்ப்புதான் வரும் என மிகவும் திடமாக நம்பினர். அவர்களிலும் ஒரு சாரார் அரசியல் சாசனப்படி நான்கரை ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் நாடாளுமன்றத்தைக் கலைக்கும் அதிகாரம் இல்லை என்ற அடிப்படையில் அந்த முடிவுக்கு வந்திருந்தனர். இன்னொருசாரார், ஜனாதிபதியின் நிலைப்பாட்டுக்கு எதிராக பல அரசியல் கட்சிகள் மற்றும் அமைப்புகளும் வழக்குத் தாக்கல் செய்துள்ளதாலும், மேற்குலக நாடுகள் ஜனாதிபதியின் நடவடிக்கைகளுக்கு எதிராக கடுமையான அழுத்தங்களை வெளிப்படையாகப் பிரயோகித்து வந்ததாலும், உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதிகளும் அதன் தாக்கத்துக்கு உட்பட்டே தீர்ப்பை வழங்குவர் எனக் கருதினர்.

பழையபடி தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு வேதாளம் முருங்கை மரத்தில்! – சுப்பராயன்


மிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு மீண்டும் ஒருமுறை தனது ஏகாதிபத்திய சார்பு விசுவாசத்தையும், ஐக்கிய தேசியக் கட்சி சார்பு வர்க்க விசுவாசத்தையும் வெளிக்காட்டியிருக்கிறது. ரணில் விக்கிரமசிங்க தலைமையிலான ஐ.தே.க. அரசு அமைவதற்கு 14 தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களும் எழுத்து மூல ஆதரவினை வழங்கியதன் மூலம் இது வெளிப்பட்டிருக்கிறது.

இலங்கை சுதந்திரமடைந்த நாள் முதலாக, தமிழ் மக்களுக்குத் தலைமைதாங்கிய எல்லாத் தமிழ் தலைமைகளுமே ஏதோ ஒரு வகையில் பிற்போக்கு வலதுசாரிக் கட்சியான ஐ.தே.கவுடன் கைகோர்த்தே செயல்பட்டு வந்திருக்கின்றன. எனவே தற்போதைய தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்புத் தலைமை அந்த அடிச்சுவட்டைப் பின்பற்றி நடந்து கொண்டமை ஒன்றும் ஆச்சரியகரமான விடயமல்ல. ஒரேயொரு வித்தியாசம் என்னவெனில், முன்பு இருந்த தமிழ் தலைமைகள் மூடி மறைத்து ஐ.தே.கவுடன் செய்த கொடுக்கல் வாங்கல்களை இப்பொழுதுள்ள தலைமை எந்தவித தயக்கமுமின்றி, வெட்கமுமின்றி பகிரங்கமாகவே செய்கின்றது.

அரசியல் நெருக்கடியைத் தீர்ப்பதற்கான பொறுப்பை மக்களிடம் விட வேண்டும்!-வானவில்


லங்கையில் சுமார் இரண்டு மாதங்கள் நீடித்த அரசியல் குழப்ப நிலை, ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேன நாடாளுமன்றத்தைக் கலைத்தது அரசியல் அமைப்புக்கு முரணானது என்று உச்ச நீதிமன்றம் வழங்கிய தீர்ப்புடன் முடிவுக்கு வந்துவிட்டது என்றதொரு தோற்றப்பாட்டை சில அரசியல் கட்சிகளும் பெரும்பாலான ஊடகங்களும் உருவாக்கி வருகின்றன.
ஆனால் உண்மை அதுவல்ல. ஒரு பெரும் யுத்தத்தில் ஒரு கள நடவடிக்கைதான் (One Field Operation) முடிந்துள்ளது என்பதுதான் கள நிலவரம்.

ஏனெனில், இந்த விடயம் ஜனாதிபதி மைத்திரி நாடாளுமன்றத்தைக் கலைத்ததுடன் சம்பந்தப்பட்டது மட்டுமானது அல்ல. அதனால் அது 225 உறுப்பினர்கள் கொண்ட நாடாளுமன்றத்தில் பல கோடி ரூபா பெறுமதியில் ஆட்களை விலைக்கு வாங்கி பெரும்பபான்மையை நிரூபிப்பதாலோ அல்லது 2 கோடி சனத்தொகை கொண்ட ஒரு நாட்டில் ஏழு நீதிகள் வழங்குகின்ற ஒரு தீர்ப்பினாலோ முடிவுக்கு வந்துவிடப் போவதில்லை என்பதே உண்மை.

அதற்குக் காரணம், நாட்டின் உண்மையான எஜமானர்களாகவும், ஜனநாயகத்தின் பாதுகாவலர்களாகவும், தமது உடன் பிறப்பான இறையாண்மையைப் பிரயோகிப்பவர்களாகவும் திகழ்கின்ற இலட்சோப இலட்சம் மக்களின் கருத்துக்களை கணக்கில் எடுக்காமல், விரல்விட்டு எண்ணக்கூடிய சிலர் நாடாளுமன்றத்தினதும், சட்டப் புக்ககங்களினதும் தயவில் தங்கி நின்று எடுக்கும் முடிவுகளையே அதிகார வர்க்கம் முதலும் முடிவுமாகக் கொள்ளும் ஒரு போக்கு முதலாளித்துவ நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்தில் தொன்றுதொட்டு நிலவி வருகின்றது.
முதலில் இந்த அரசியல் நெருக்கடி எதனால் ஏற்பட்டது என்பதை ஆராய்ந்து பார்த்தால்தான் நோய்க்கான வைத்தியத்தைச் செய்ய முடியும்.

ஜனாதிபதி தேர்தல் களம்: தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் முடிவை மக்கள் ஏற்பார்களா? (4)-பிரதீபன்

நவம்பர் 14, 2019 (பகுதி – 4) 1970 ஆம் ஆண்டு பொதுத்தேர்தல் முடிவுகள் வெளியான பின்னர் தமிழரசுக் கட்சித் தலைவர் எஸ்.ஜே.வி.செல்வநாயகம் ...